Drzewo na wietrze. Praktyka uważności przez ruch i równowagę

Praktyka uważności może zacząć się od ruchu: od stóp, równowagi, delikatnego kołysania, gestu tak małego, że prawie niewidocznego.

To ćwiczenie można zrobić na zewnątrz, przy prawdziwym drzewie, ale też w klasie, świetlicy, pokoju albo przy oknie. Wystarczy trochę miejsca, obie stopy na ziemi i wyobrażenie drzewa poruszanego przez wiatr.

Jeśli chcesz osadzić tę praktykę w szerszym, codziennym kontakcie z przyrodą, zajrzyj też do wpisu Jak być bliżej natury w mieście - 7 prostych sposobów.

Drzewo na wietrze

Miejsce: na zewnątrz albo w pomieszczeniu
Czas: 1–2 minuty
Potrzebujesz: tyle miejsca, żeby swobodnie stanąć
Dobre także do: pracy w grupie, krótkiej przerwy, zajęć w klasie lub świetlicy

Stań wygodnie, tak żeby obie stopy dotykały podłogi albo ziemi.

Poczuj kontakt z podłożem: pod palcami, pod piętami, po bokach stóp. Stań tak, jak teraz możesz. Bez poprawiania postawy na siłę. Nie trzeba ściągać butów.

Wyobraź sobie, że twoje stopy są korzeniami.

Ciało jest pniem drzewa.

Głowa rośnie lekko w górę.

Ramiona mogą spokojnie wisieć przy ciele albo stać się gałęziami.

Teraz poruszaj się bardzo delikatnie na boki, jak drzewo na lekkim wietrze.

Zostaw stopy na ziemi. Sprawdź, jak daleko ciało może się poruszyć, a potem wrócić.

Zauważ

Czy twoje stopy zostają na miejscu?

W którą stronę ciało porusza się najłatwiej: w prawo, w lewo, do przodu, do tyłu?

Czy ruch może stać się trochę wolniejszy?

Czy ciało samo szuka równowagi?

W tym ćwiczeniu chodzi o zauważenie małego ruchu i powrotu. Równowaga czasem jest właśnie tym: delikatnym odchyleniem, sprawdzeniem granicy i spokojnym wróceniem do środka.

Spróbuj inaczej

Najpierw bądź drzewem podczas bardzo lekkiego wiatru.

Potem sprawdź, jak porusza się drzewo przy trochę mocniejszym wietrze.

Na końcu zatrzymaj się tak, jakby wiatr ucichł.

Możesz też unieść dłonie jak gałęzie i pozwolić im poruszać się miękko, bez pośpiechu. Ku słońcu.

Na koniec

Zatrzymaj ruch.

Poczuj przez chwilę obie stopy.

Zauważ podłoże pod sobą.

Rozejrzyj się i znajdź jedną rzecz, która należy do świata przyrody: drzewo, liść, niebo, chmurę, światło, cień, trawę, wiatr za oknem.

Zostań przy niej przez jeden spokojny oddech.

Jak poprowadzić tę praktykę z dziećmi lub grupą

Ta praktyka dobrze działa wtedy, gdy grupa może wejść w uważność przez ciało i krótki, prosty ruch. Można ją zrobić w sali, na dywanie, w świetlicy, na boisku albo w ogrodzie.

Osoba prowadząca może powiedzieć:

Stańcie tak, żeby wasze stopy były korzeniami.
Zostawiamy stopy na ziemi.
Teraz ciało jest pniem drzewa.
Przychodzi lekki wiatr. Drzewo porusza się powoli.
Wiatr jest trochę mocniejszy.
A teraz powoli cichnie.
Drzewo znowu stoi.
Sprawdźcie, czy czujecie swoje stopy.

Oczy mogą zostać otwarte. Ruch może być mały, bezpieczny i spokojny. Każda osoba porusza się tylko tyle, ile jest dla niej wygodne.

Tę praktykę można też połączyć z gotowymi materiałami z wpisu Darmowe karty uważności w naturze do pobrania, zwłaszcza jeśli chcesz ułożyć z niej spokojną aktywność dla klasy, grupy albo rodziny.

Po co wracać do takiego prostego ruchu

Drzewo porusza się, reaguje na wiatr, a potem wraca. Ciało też może przez chwilę sprawdzić taki rytm: odchylenie i powrót, lekkość i stabilność, zmianę i oparcie.

To bardzo prosta praktyka. Może pomóc zauważyć, że spokój bywa łagodnym ruchem, który znajduje swoje miejsce.

Jeśli lubisz takie krótkie wejścia, podobnie prosty początek znajdziesz też we wpisie 5 prostych ćwiczeń uważności inspirowanych przyrodą.

Najprostsza wersja

Stań.

Poczuj stopy.

Poruszaj się przez chwilę jak drzewo na wietrze.

Zatrzymaj się.

Zauważ, że ziemia nadal jest pod tobą.